Halloween – co o tym wszystkim myśleć?

Dynia Halloweenfot. Shutterstock
 

Halloween czyli wielki pseudo-karnawałowy festiwal upiorów, strachów i duchów połączony z żebraniem o cukierka jest czymś, co kojarzy mi się przede wszystkim z rozpanoszeniem amerykańskiej popkultury i sztucznym zwiększaniem sprzedaży kostiumów karnawałowych.

Jeszcze dwadzieścia lat temu o Halloween słyszeliśmy w Polsce jedynie w telewizji i to nawet nie w wiadomościach, a w amerykańskich serialach obyczajowych typu Dr. Quinn. W szkole nauka angielskiego opierała się nauce wierszyków i rymowanek, a z okazji zbliżającego się końca października uczyliśmy się o tym jak opowiadać o naszej rodzimej tradycji odwiedzania grobów z okazji All Saints’ Day.

Z czasem jednak nauka języka rozszerzyła się o wiedzę na temat kultury danego kraju i zabawy z okazji Halloween zagościły nie tylko w szkołach, ale i w przedszkolach. Kościół miał w sprawie tego nowego obyczaju wiele do powiedzenia, ale w końcu reklamy strojów na Halloween zagłuszyły i ten nikły głos sprzeciwu.

Halloween – tak czy nie?

Każdy ma w sprawie obchodzenia Halloween własne zdanie. Jedni protestują, drudzy nie widzą w tym nic złego, a jeszcze inni cieszą się, że Polska goni Zachód… Goni Zachód, bo na Zachodzie Europy to Halloween jest już tak samo popularne jak w Ameryce. Tak się składa, że miałam okazję być w Holandii podczas Halloween i na własne oczy przekonałam się jak to wygląda na tym Zachodzie.

Siedziałam akurat w domu mojej holenderskiej koleżanki, gdy ktoś  znienacka zapukał do drzwi. Ciemno, cicho i późno, bo około 20, a tu nagle pukanie. Podeszłyśmy do okna, żeby sprawdzić kto się do nas dobija, a tam poprzebierane dzieciaki z okrzykiem ‚Trick or treat!‚.

Dla mnie oczywiście była to super atrakcja i okazja do poznania tej nowej tradycji o której słyszałam jak dotąd jedynie w szkole albo w telewizji… Jednak ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu dla mojej holenderskiej koleżanki również była to nowość!

Jaki więc Zachód mamy gonić, skoro mieszkająca w dużym holenderskim mieście nastolatka (wtedy jeszcze) nigdy wcześniej nie spotkała się z ‚tradycją’ zbierania słodyczy po domach w przebraniu trupa czy innego straszydła???

Halloween – produkt popkultury czy tylko zabieg marketingowy?

Obchodzenie Halloween ma tak naprawdę tyle wspólnego ze świętowaniem, co choinka ustawiona na środku centrum handlowego 3 listopada. Kolędy rozbrzmiewające w sklepach, bombki na wystawach i cały ten bożonarodzeniowy zgiełk na miesiąc przed Adwentem to przecież tylko sposób na podniesienie sprzedaży zabawek, perfum i wszystkiego innego, co tylko może zasługiwać na miano gwiazdkowego prezentu.

W tym kontekście „zwyczaj” obchodzenia Halloween spada specom od sprzedaży i reklamy jak z nieba – toż to doskonała okazja żeby sprzedać kostiumy karnawałowe już jesienią!

Halloween od zawsze kojarzyło mi się z maskaradą o upiornej tematyce. Na taką okazję stroje czarownicy, kościotrupa czy ducha są jak najbardziej na miejscu. Czuję się jednak nabijana w butelkę, gdy widzę w telewizji reklamę przebrań dziecięcych ze Spidermanem na czele.

A cóż niby Spiderman ma wspólnego z Halloween??? Chyba tylko tyle, że świetnie pasuje do reklamy i każdy dzieciak będzie chciał taki strój mieć niezależnie od okazji. Prościej i uczciwiej byłoby powiedzieć wprost o co chodzi i ogłosić:

Po co czekać do stycznia?! Kup kostium karnawałowy już dziś i ciesz się nim w Halloween!

  • Mnie halloween ni ziębi ni grzeje. Jak dzieci chcą to niech się przebierają. Mają frajdę. Ale nie ukrywam, że niezłe zdziwko miałam w zeszłym roku jak się okazało, że żadnego cuksa nie ma w domu jak maluchy sąsiadów zaczęły się dobijać do drzwi. Cukierek albo psikus… no to mieliśmy psikus w postaci wysmarowanych mąką drzwi…

  • Ja nie mam nic przeciwko, święto jak każde inne, bardzo komercyjne jednak póki nie robi krzywdy myślę, że nie ma tym nic złego. :-)

  • Mam bardzo podobne odczucia do Twoich. Myślę, że w ramach artystycznych warsztatów zahaczymy w przyszłości o tę tematykę. Będzie to okazja do poznawania innych kultur. Jednak w kwestii świętowania pozostanę wierna polskiej tradycji, bo w moim rodzinnym domu Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki był czasem szczególnym. Jestem żywym przykładem na to, że dziecko może lubić te „smutne” święta, a nawet na nie czekać. A wszystko za sprawą małych tradycji, które sami sobie wypracowaliśmy. Może kiedyś zbiorę się w sobie o tym napiszę ;), bo został mi sentyment do tego czasu i tej zadumy, a festiwal konsumpcjonizmu taktuję jako anomalię w naszym klimacie;)

    • Ciekawa jestem tych Waszych tradycji:)

      • Podbijam pytanie, bo ja też chciałabym wiedzieć co to za tradycje ;)

      • Przekonałyście mnie :) Materiał zbyt obszerny na komentarz więc siadam do pisania. Tym bardziej, że część z naszych tradycji warto pielęgnować także w inne ważne święta a nawet całkiem bez okazji.

      • Hurrra! :D
        Daj znać jak już publikujesz, żebym nie przegapiła ;)

  • Ja absolutnie nie mam nic przeciwko obchodzeniu tego święta w Polsce i nie rozumiem tych wielkich przeciwników. Wszyscy traktują to jak dobrą zabawę, a nie jakieś pogańskie obrządki. My mieszkamy obecnie w Anglii, gdzie na Halloween jest wielkie bum! i już się nie mogę doczekać, aż za rok z Millą będziemy chodzić po domach i robić ‚trick or treat’:-)

    • Chwilami ta wielka dyskusja i oburzenie przypomina mi problem Walentynek sprzed 20 lat… oburzenie było, bojkot był, a i tak wszyscy je znają i obchodzą ;)

  • Nic dodać, nic ując ;)